Napisano o nim dotąd niemało, nie bez powodu, bowiem Sergiusz Piasecki, to twórca szczególnej miary. Jest obecnie nie tylko docenianym pisarzem, jak mało kto,  ,twórcą  ,w pełni zasługującym na szlachetne miano pisarza polskości. Polskości we wszystkich jej wymiarach. Ponadto, co istotne, podejmujący w sposób właściwy, nader istotne wątki zmagań ze wschodnim sąsiadem Polaków, jak mało kto znającym  ,rosyjską i sowiecką przestrzeń kulturową. ,
Jednak droga do wielkości nie była łatwa, a bywało, wręcz ekstremalnie trudna. Piasecki, z powodu swojej działalności patriotycznej oraz bezkompromisowej postawy politycznej, od 1945 r., przez długie powojenne lata podlegał w Polsce komunistycznej restrykcjom cenzorskim. Jego twórczość literacka była bowiem w komunistycznym kraju nad Wisłą przemilczana i zakazana, a konsekwentna postawa ideowego antykomunisty, nie akceptującego ówczesnej polskiej rzeczywistości, stawiała go na marginesie marksistowsko-polskiej kultury (swoistej antykultury). Także współcześnie środowiska lewicowo-liberalne, kreujące w przestrzeni kulturowej „poprawność polityczną”,  ,chętnie wymazałyby z narodowej spuścizny kulturowej jego dokonania. Był bez wątpienia Polakiem przez dziesięciolecia stygmatyzowanym, marginalizowanym i przemilczanym, a jego twórczość deprecjonowano.