Gombrowiczowska myśl jest ciekawa nie tylko dlatego, że broni praw jednostki, ale też dlatego, że ma rozległy zakres problemowy, obejmujący nie tylko zagadnienia egzystencji lecz także kluczowe kwestie historii. Myśl ta pozwala lepiej zrozumieć to, co zdarzyło się w wieku XX. Dotyka zawikłanej sprawy odpowiedzialności za masowe `zbrodnie bez sprawcy`, do jakich dochodziło podczas II wojny. Pozwala głębiej wejrzeć w tajemnice ducha niemieckiego. Rzuca nowe światło na proces norymberski. Zdziera zasłonę złudzeń z istoty literatur, pokazując ją jako erotyczny spektakl uwodzenia i formalnego podstępu. Uczy nieufności do autora i narratora, świetnie wpisując się w zawsze dla mnie ważną `filozofię podejrzeń`.